Jakie wspólne cechy mają za sobą mecz tenisa, trudny zjazd na nartach i codzienne życiowe wyzwania?
Spójrz na to tak, wszystkie powyższe sytuacje mogą budzić lęk jeżeli myślisz o efekcie. O wielkości zadania, które właśnie przed Tobą stoi.
Gdy czeka Cię trudny lub pierwszy zjazd na nartach, widzisz cały stok, ogromną przestrzeń przed sobą, to wizja skrętu, skierowania nart w dół, paraliżuje.
Podczas gry w tenisa, gdy myślisz o wyniku lub o wygranej całego meczu, podczas gdy on jeszcze trwa, to zapominasz o tym co dzieje się tu i teraz. W efekcie możesz popsuć zbliżająca się piłkę, a czasem nawet przegrać, wygrane już wcześniej spotkanie.
W życiu jest podobnie, gdy czeka Cię trudne zadanie do wykonania, to jednych to motywuje innych może paraliżować. Jeżeli jesteś w tej drugiej grupie osób i czujesz lęk przed dużym przedsięwzięciem. Strach i bezradność w obliczu ilości zbliżającej się pracy. To mam na to sposób.
Tak to robimy w sporcie
Ważna jest koncentracja na zadaniu, które robisz tu i teraz. Adam Małysz, gdy wygrywał swoje zawody powtarzał Najważniejszy jest najbliższy skok.
Gdy prowadzę zajęcia na nartach i uczeń staje przed trudnym wyzwaniem, zawsze powtarzam mu skoncentruj się na najbliższych 3 metrach, patrz na śnieg, który masz tu najbliżej, nic więcej Cię nie interesuje.
Gdy gram w tenisa to myślę tylko o tym jednym uderzeniu, które chcę wykonać, koncentruje się na piłce, która właśnie zbliża się. Nic więcej, wynik nie ma znaczenia. Muszę wykonać to uderzenie najlepiej jak potrafię i tak jak sobie zaplanowałem. Może się nie udać, ale wiem, że zrobiłem wszystko co było możliwe w tej chwili. Następnym razem takie zagranie, może zakończyć się sukcesem.
A w życiu?
Dokładnie tak samo. Ostatnio w prezencie otrzymałem książkę o filozofii Kaizen, czyli sztuce ciągłego doskonalenia poprzez wykonywanie małych kroków. Zgodnie z tą myślą należy dzielić zadania na mniejsze i poprawiać rzeczy, które wydają się błahe. Małe kroki są realne i można je wykonać tu i teraz.
Robienie małych kroków jest jedną z tych prostych prawd, które rozumiemy dopiero po przejściu pewnej drogi. Bo czy nie jest tak, że dzielenie zadań na mniejsze wydaje się oczywiste?
No banał, ot co.
Ale wiedzieć, a wdrożyć to dwie różne rzeczy.
Przykład
Mój przypadek. Pisanie kolejnej książki to projekt na kilka lat. Gdy patrzę na całość, to widzę ile pracy jeszcze zostało. Czasem przychodzi chwila zwątpienia i zastanawiam się, czy to ma sens, może lepiej zająć się czymś innym, ale wtedy właśnie siadam do pisania i trochę się zmuszam. Cały projekt podzieliłem na kilkadziesiąt małych punktów. Taki szczegółowy konspekt. Gdy zabieram się za pracę, a bardzo mi się nie chce to mówię sam do siebie. Dobra Szymon najbliższe 45 minut będziesz pracował tylko nad tym jednym zagadnieniem. Reszta nie ma znaczenia. Zajmuję się malutkim wycinkiem całości.
Drugi przykład
Proszę, bo to też sytuacja z ostatnich dni.
W firmie czasem przychodzi czas stagnacji. Zadajemy sobie pytania co dalej, tyle rzeczy do zrobienia, od czego tu zacząć. Miałem podobnie. Z pomocą przyszła dobra znajoma, która zasugerowała zajęcie się czymś małym na początek. No właśnie, ale czym? I wtedy zadała kluczowe pytanie:
Co działa najgorzej?
Od razu pojawiło się kilka procesów, które od lat chciałem poprawić. A jakie najmniejsze działanie mogę podjąć? Tu już nie miałem problemów z odpowiedzią. Dziekuję, za zadanie mi tego pytania.
Trzeci przykład, gdy nie lubisz sprzątać
Jeżeli nie wiesz jak się za to zabrać, wstań i zrób najmniejszą możliwą rzecz, popraw poduszkę na łóżku, potem koc i filiżanki ze stolika. Zrób malutkie rzeczy. Reszta wydarzy się sama.
Podsumowanie
Trzy myśli warte zapamiętania, wdrożenia i przekazania dalej:
- Duże zadania dziel na mniejsze. A jak mniejsze dalej budzą lęk, to podziel je na jeszcze mniejsze, takie, które wydadzą się banalne do zrobienia.
- Koncentruj się tylko na tym małym zadaniu, które wykonujesz w tej chwili (j.w. jeden skręt na nartach, jedno uderzenie piłki tenisowej).
- Jak nie wiesz od czego zacząć, to zadaj sobe pytanie co działa najgorzej i tą jedną rzecz popraw.
